Pożegnaliśmy prof. Janusza Ostoja-Zagórskiego
Ostatnie pożegnanie byłego Rektora UKW. Prof. Janusz Ostoja-Zagórski spoczął w rodzinnym grobie w Poznaniu.
Prof. dr hab. Janusz Ostoja-Zagórski zmarł 11 lipca w wieku 82 lat. W ostatniej drodze na poznańskim Cmentarzu Górczyńskim towarzyszyli mu członkowie rodziny, przyjaciele, władze UKW, współpracownicy oraz studenci.
- Pozostanie w naszej pamięci jako ktoś, kto nie mierzył wartości ludzi ich tytułami naukowymi ani miejscem w uczelnianej hierarchii. Z jednakowym szacunkiem rozmawiał z profesorem i z pracownikiem administracji, z kierownikiem jednostki i z osobą, która każdego dnia dbała o to, by uczelnia mogła sprawnie funkcjonować. Widział ludzi tam, gdzie inni dostrzegali jedynie stanowiska – wspominał Go rektor UKW, prof. dr hab. Bernard Mendlik.
Prof. Ostoja-Zagórski swoje naukowe życie związał z archeologią, ale część swojej duszy oddał muzyce. Uwielbiał jazz, dlatego w Jego ostatniej drodze towarzyszyły Mu również dźwięki zespołu Dixie Company.
Cześć Jego Pamięci!
Prof. dr hab. Janusz Ostoja-Zagórski urodził się 11 września 1943 roku. Zainteresowania badawcze Profesora skupiały się na zagadnieniach takich jak: mechanizm przemian gospodarczych w Europie w epoce brązu, teoretyczne podstawy archeologii, metodologia nauk humanistycznych. Profesor brał udział w terenowych badaniach zagranicznych: w Anglii (1986-1987) i Szwecji (Gotlandia - 1995) oraz krajowych: Jankowo koło Pakości, Sobiejuchy (ekspedycja polsko-angielska).
Za wybitne zasługi w pracy dydaktyczno-wychowawczej oraz osiągnięcia w działalności naukowej został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Wyróżniony został także Srebrnym Krzyżem Zasługi (1988) oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej (2007).
Prof. Janusz Ostoja-Zagórski był nie tylko wybitnym naukowcem, lecz także cenionym dydaktykiem. Studenci szczególnie doceniali jego umiejętność rozbudzania pasji do archeologii oraz barwne, niekończące się opowieści o dawnych dziejach.
Kadencja rektorska prof. Janusza Ostoja-Zagórskiego była okresem znaczących zmian infrastrukturalnych. W 2013 roku zakończono budowę nowego gmachu Biblioteki Głównej oraz Centrum Edukacji Kultury Fizycznej i Sportu. Rok później dobiegła końca era obiektu przy ul. Przemysłowej, a studenci rozpoczęli naukę w odnowionym budynku przy ul. Poniatowskiego.
Jednym z największych wyzwań stojących przed Rektorem była walka ze skutkami niżu demograficznego, który coraz mocniej dotykał polskie szkolnictwo wyższe. Prof. Ostoja-Zagórski postawił sobie również za cel uczynienie z Uniwersytetu ważnego mecenasa kultury. Zainicjował takie wydarzenia jak Różany Bal Uniwersytecki, Zaduszki Jazzowe czy majówka pracownicza. Muzyka, a w szczególności jazz, była ważną częścią jego życia. Profesor wystąpił także jako perkusista podczas pamiętnego Koncertu Rektorów, grając wspólnie z przedstawicielami władz innych lokalnych uczelni.
Prof. Ostoja-Zagórski wyróżniał się szybkością podejmowania decyzji. Słynął z otwartości i ekspresyjności, a wiele związanych z nim historii na trwałe zapisało się w uczelnianych anegdotach. Jego Magnificencja był jednak przede wszystkim dobrym człowiekiem. Żywo interesował się codziennymi sprawami swoich współpracowników i niejednokrotnie wyciągał do nich pomocną dłoń.
Mimo że nie pochodził z naszego regionu – urodził się w Krakowie, a znaczną część życia spędził w Wielkopolsce – mocno związał się z Pałukami. Chętnie spędzał czas w swoich ukochanych Sobiejuchach.
W grudniu pożegnaliśmy prof. Jacka Woźnego, teraz przychodzi nam pożegnać jego poprzednika. Obaj byli archeologami, choć mieli zdecydowanie odmienne osobowości. Łączyły ich jednak nie tylko wykształcenie i wieloletnia, bliska współpraca, lecz także ogromna troska o nasz Uniwersytet.
