Dr Jakub Osiński, adiunkt na Wydziale Literaturoznawstwa uzyskał finansowanie na realizację działania naukowego pt. "Od Zagłady ku zagładzie. Twórczość literacka i krytyczna Stefanii Zahorskiej - kwerenda" w ramach konkursu Miniatura 9 Narodowego Centrum Nauki. Kwota dofinansowania to 17 479 zł.

Celem działania naukowego jest przygotowanie do szeroko zakrojonych badań nad biografią i twórczością literacką Stefanii Zahorskiej (1890–1961) – krytyczki sztuki (jednej z pierwszych krytyczek filmowych), publicystki, ale też pisarki, która po wybuchu II wojny światowej znalazła się na wychodźstwie, i która po wojnie zdecydowała się na emigrację polityczną, pozostając w Wielkiej Brytanii.

Jeszcze przed II wojną światową Zahorska wydała autobiograficzną powieść Korzenie (1937).Po wojnie, choć wciąż była aktywna jako krytyczka i publicystka, rozwijała przede wszystkim swoją twórczość literacką. Wydano wówczas powieści: Ofiara (1955), Ziemia pojona gniewem (1961), Warszawa – Lwów 1939 (1964; obie pośmiertnie) i opowiadania (np. Stacja Abbesses, 1952). Niesprzyjające warunki zewnętrzne (trudności ze znalezieniem wydawców, względy polityczne, w końcu – brak możliwości funkcjonowania w normalnym obiegu literackim) oraz postępująca choroba sprawiły jednak, że wiele jej tekstów pozostało w rękopisach, a te, które się ukazały, nie spotkały się z większym zainteresowaniem emigracyjnych czytelników czy krytyków, nie mówiąc nawet o odbiorcach krajowych, dla których wciąż pozostają właściwie niedostępne.

Badania nad twórczością literacką Zahorskiej są ważne dla humanistyki (nie tylko tej rodzimej) ze względu na jej współczesne kierunki rozwoju (zwrot archiwalny, studia nad Zagładą, krytyka nuklearna i in.), dla których dorobek pisarki – zapoznanej z powodu emigracji i przedwczesnej śmierci – może stanowić ciekawą egzemplifikację.